به راه ستوران روی می به دین در

تو از رقص آن خر چرا سوکواری؟

چرا نسپری راه علم حقیقت؟

به بیهوده ها جان و دل چون سپاری؟

به چاه اندر افتادی از بس عیاری

سخن بشنو از حجت و باز ره شو

بیندیش اگر چند ازو دل فگاری