دانا چو تو را پیش میر بیند

تو پیش یکی چون رهی عیالی

گردن ندهد جز مر اهل دین را

این زال فریبنده زوالی

داند که تو بدبخت بر ضلالی

چون خویشتنی را رهی شده ستی

از بی خردی ی خویش و بی کمالی