من نخواهم کانچه دارد شاه ملکستی مرا

در دره یمگان نشسته مفلس و تنهاستی؟»

نیست آگه زانکه گر من همچو بد حالمی

پشت من چون پشت او پیش شهان دوتاستی

وانچه من دانم ز هر فن علمها اوراستی

من به یمگان خوار و زار و بی نوا کی ماندمی

گرنه کار دین چنین در شور و در غوغاستی؟