مرا شهری است این دل پر ز حکمت

ازو به نیست مر دل را نگاری

سواری گر خرد برتو سوار است

که همچون تو نبیند کس سواری

مرا بین تا ببینی شهریاری

بگوش دل نگر زی من که چشمت

یکی از من نبیند از هزاری