ترا دیبای عنبر بوی گلرنگ است در خاطر

که تو مرد حق و زهدی نه مرد لاف و آوازی

تو را زین جاهلان آن بس که رنجی نایدت زیشان

سخن کوتاه کن زیشان نه از چاچی نه از رازی

همی کن عرضه بر دانا که عطاری و بزازی