چون به سجود و رکوع خم ندهی

چون سپس بربط و می و غزلی؟

عاجز چونی ز خیر و حق و صواب

ای به خطاها بصیر و جلد و ملی؟

پشت شنیعت همی کند دغلی

مجلس می را سبکتر از کدوی

مزگت ما را گران تر از وحلی