کز رنج خویش زود شوی، ای پسر، غمی

بی هیچ خیر و فضل و همه سر پر از فضول

همچون زمین شوره بی کشت پر نمی

آن به که خویشتن برهانی ز رنج خویش

کژدم که رنج و درد دهد مر تو را، ز تو

روزی همان همی بخورد بر ز کژدمی

اندر دم است کژدم بد را هلاک سرش