دیو مهمان دل توست نگر تا به گزاف

گرت باید که تن خویش به زندان ندهی

آن به آید که دل خویش به شیطان ندهی

این گزین خانه بدان بیهده مهمان ندهی

آرزو را و حسد را مده اندر دل جا

گر همی خواهی تا خانه به ماران ندهی