دیو بی فرمان بنشیند بر گردن تو

که ز حامد نستانی و به حمدان ندهی؟

جان پرمایه همی چون بفروشی بنچیز

چیز پرمایه همان به که به ارزان ندهی

چو تو گردن به خداونده فرمان ندهی؟

شاخ زنبور به انگور تو افگنده ستی

چو نیت کردی کانگور به دهقان ندهی