بر تابستان تاش آب زمستان ندهی

نیت نیک رساند به تو نیکی و صلاح

دل هشیار نگر خیره به مستان ندهی

نخوری از رز و ز ضعیت و ز کشت و درود

چه طمع داری در حله صد رنگ بهشت

چون به درویش یکی پاره خلقان ندهی؟

مر موذن را جو نانی دشوار دهی