مر فسوسی را دینار جز آسان ندهی

چه طمع داری در حله صد رنگ بهشت

چون به درویش یکی پاره خلقان ندهی؟

مر موذن را جو نانی دشوار دهی

از تو درویشان کرباس نیابند و گلیم

مطربان را جز دیبای سپاهان ندهی

وام خواهی و نخواهی مگر افزونی و چرب