وگر همه به مثل جان و دل همی به کری

سخن مجوی فزون زانکه حق توست از من

که آن ربی بود و نیست مان حلال ربی

روا بود که ز بهر سخن به مصر شوی

که کیمیای سعادت در این جهان سخن است

بزرجمهر چنین گفته بود با کسری

دریغ دار ز نادان سخن که نیست صواب