که گفتی نیست در عالم نه جنبائی نه گویائی

بدل کرده جهان سفله هستی را به ناهستی

فرو مانده بدین کار اندرون گردون چو شیدائی

برآسوده ز جنبش ها و قال و قیل دهر ایدون

ندید از صعب تاریکی و تنگی زیر این خیمه

نه چشم باز من شخصی نه جان خفته رویائی

مرا چون چشم دل زی خلق، چشم سر به سوی شب