چو اندر لشکری خفته یکی بیدار تنهائی

ندید از صعب تاریکی و تنگی زیر این خیمه

نه چشم باز من شخصی نه جان خفته رویائی

مرا چون چشم دل زی خلق، چشم سر به سوی شب

کواکب را همی دیدم به چشم سر چو بیداران

به چشم دل نمی بینم یکی بیدار دانائی

ندیدم تا ندیدم دوش چرخ پر کواکب را