به کل خویش پیوندد سرانجامی هر اجزائی

خجل گشتند انجم پاک چون پوشیده رویانی

که مادرشان بیند روی بگشاده مفاجائی

همه همواره در خورشید پیوستند و ناچاره

چنین تا کی کنی حجت تو این وصف نجوم و شب؟

سخن را اندر این معنی فگندی در درازائی

ز بالای خرد بنگر یکی در کار این عالم