حصاری جز همین نگرفت ازین بیش ایچ کندائی

تهی تر دانش از دانش ازان کز مغز ترب ارچه

به منبر بر همی بینیش چون قسطای لوقائی

حصاری به ز خرسندی ندیدم خویشتن را من

به پیش ناکسی ننهم به خواری تن چو نادانان

نهد کس نافه مشکین به پیش گنده غوشائی؟

شکیبا گردد آن کس کو زمن طاعت طمع دارد