شکیبا گردد آن کس کو زمن طاعت طمع دارد

حصاری جز همین نگرفت ازین بیش ایچ کندائی

به پیش ناکسی ننهم به خواری تن چو نادانان

نهد کس نافه مشکین به پیش گنده غوشائی؟

ازیرا کارش افتاده است با صعبی شکیبائی

به طمع مال دونی مر مرا همتا کجا یابد

ازان پس که م گزید از خلق عالم نیست همتائی