ازیرا کارش افتاده است با صعبی شکیبائی

به پیش ناکسی ننهم به خواری تن چو نادانان

نهد کس نافه مشکین به پیش گنده غوشائی؟

شکیبا گردد آن کس کو زمن طاعت طمع دارد

به طمع مال دونی مر مرا همتا کجا یابد

ازان پس که م گزید از خلق عالم نیست همتائی

خداوندی که گر بر خاک دست شسته بفشاند