خداوندی که گر بر خاک دست شسته بفشاند

ازیرا کارش افتاده است با صعبی شکیبائی

به طمع مال دونی مر مرا همتا کجا یابد

ازان پس که م گزید از خلق عالم نیست همتائی

ز هر قطره به خاک اندر پدید آید ثریائی

نه بی نور لقای او نجوم سعد را بختی

نه با پهنای ملک او فلک را هیچ پهنائی