ای داده دل به دنیا، از پیش و پس نگه کن

غدار گنده پیری پر مکر و با روائی

هرکس پس تو آید از مکر وز مرائی

گوئی که من تو راام چونان که تو مرائی

بندیش تا چه کردی بنگر که تا کجائی

از بس خطا و زلت ناخوب ها که کردی

در چنگل عقابی در کام اژدهائی