حال او چون رنگ بوقلمون نباشد یک نهاد

راست چون رفتی پس او پیشت آرد بدخوی

اژدهائی پیشه دارد روز و شب با عاقلان

باز با جهال پیشه ش گربگی و راسوی

گاه یار توست و گه دشمن چو تیغ هندوی

سایه توست این جهان دایم دوان در پیش تو

در نیابد سایه را کس، بر پیش تا کی دوی؟