آنگهی بایدت ترسیدن که پیش آرد دوی

آنچه زیر روز و شب باشد نباشد یک نهاد

راه از اینجا گم شده است، ای عاقلان، بر مانوی

چون گمان آید که گشته است او یگانه مر تو را

گر همی دانی به حق آن را که هرگز نغنود

گشت واجب بر تو کاندر طاعت او نغنوی

راه طاعت گیر و گوش هوش سوی علم دار