کی خورد جز خر تو را تا تو به سردی چون جوی؟

کشتمند توست عمرو تو به غفلت برزگر

هرچه کشتی بی گمان، امروز، فردا بدروی

گندمت باید شدن تا در خور مردم شوی

نیست مردم جز که اهل دین حق ایزدی

تو از اهل دین به نادانی شده ستی منزوی

از پس شیران نیاری رفتن از بس بد دلی