یار مردم باشد آن نیکونگار، ای ناصبی؟

گرچه اندر رشته دری کشندش کی بود

سنگ هرگز یار در شاهوار، ای ناصبی؟

گرچه بر دیوار و بر در صورت مردم کنند

ور حدیث غار گوئی نیست این افضل و نه فخر

حجت آور پیش من چربک میار، ای ناصبی

... آنکه پیغمبر به زیر ساق عرش