که آن برون برد از دل خیانت و پیسی

گمان مبر که بماند سوی خدای آن روز

ز کرده هات به مثقال ذره ای منسی

یکی سخنت بپرسم به رمز بی تلبیس

اگرت خواب نگیرد ز بهر چاشت شبی

که در تنور نهندت هریسه یا عدسی

چرا که چشم تو تا روز هیچ نگشاید