بیرون فگن ز سرت سرا کونی

دیوی است کودکی، تو به دیوی بر،

گر دیو نیستی، ز چه مفتونی؟

پنجاه و اند سال شدی، اکنون

گوئی که روزگار دگرگون شد

ای پیر ساده دل، تو دگرگونی

سروی بدی به قد و به رخ لاله