اکنون به رخ زریر و به قد نونی

گوئی که روزگار دگرگون شد

ای پیر ساده دل، تو دگرگونی

سروی بدی به قد و به رخ لاله

گلگون رخت چو شست بهار ازور

بگذشت گل بگشت ز گلگونی

مال تو عمر بود بخوردی پاک