همی دانم این من اگر تو ندانی

یکی نان دهی خلق را می ولیکن

اگرشان یکی نان دهی جان ستانی

نه ام من تو را یار و درخور، جهانا

ازیرا که من مر بقا را سزاام

نباشد سزای بقا یار فانی

مرا بس نه ای تو ازیرا حقیری