اگرچه به چشمم فراخ و کلانی

ازیرا که من مر بقا را سزاام

نباشد سزای بقا یار فانی

مرا بس نه ای تو ازیرا حقیری

ز تو سیر ناگشتن من تو را بس،

جهانا، برین که ت بگفتم نشانی

چو این پنج روزم همی بس نباشی