یقینم کزین پس بر این سان نمانی

جهانا، زبان تو من نیک دانم

اگرچه تو زی عامیان بی زبانی

چو زین پیش زان سان که بودی نماندی

به مردم شده ستی تو با قدر و قیمت

که زر است مردم تو را و تو کانی

چه کانی؟ ندانم همی عادت تو