به مردم شده ستی تو با قدر و قیمت

اگرچه تو زی عامیان بی زبانی

چو زین پیش زان سان که بودی نماندی

یقینم کزین پس بر این سان نمانی

که زر است مردم تو را و تو کانی

چه کانی؟ ندانم همی عادت تو

که از گوهر خویش می خون چکانی