چه کانی؟ ندانم همی عادت تو

یقینم کزین پس بر این سان نمانی

به مردم شده ستی تو با قدر و قیمت

که زر است مردم تو را و تو کانی

که از گوهر خویش می خون چکانی

تو، ای پیر مانده به زندان پیری،

ز درد جوانی چنین چون نوانی؟