ز روز و شبان دهر در پیسه دامی؟

به منزل رسی گرچه دیر است، روزی

چو می بری از راه هر روز گامی

نبینی که ت افگند چون مرغ نادان

نویدت دهد هر زمانی به فردا

نویدی که آن را نباشد خرامی

که را داد تا تو همی چشم داری