تو ناپدید و پدید از تو بر شجر اثری

ایا همیشه به نوروز سوی هر شجری

توی که جز تو نپنداشت با بصارت خویش

عفیفه مریم مر پور خویش را پدری

به تو نداد کسی مال و متهم تو بوی