به سان طیر ابابیل لشکری که همی

برون نیارد از بیم دختریش سری

به گرد خویش در آرد کنون ز بیم تو چرخ

ز سند و زنگ و حبش بی قیاس و مرحشری

بیوفتد گهری زو به جای هر حجری

چو خیمه ای شود از دیبه کبود فلک

که بر زنند به زیرش ز مخمل آستری