کسی نبینی کو راه راست یارد جست

ز روزگار بزاید ز ماده ای و نری

یکیت گوید کافتاده اند چون مستان

که با ما می نشناسند از بهی بتری

مگر که بر پدرش فتنه گشت هر پسری

یکیت گوید من بر طریق بهمانم

که نیز ناید بیرون دگر چنو ز هری