حقیقتی به گمان یا به حنظلی شکری؟

نبود آهن تیغ علی که آتش بود

کزو بجست یکی جان به جای هر شرری

مرا که هوش بود کی دهم چنین هرگز

بچش، اگر چو منی یار اهل بیت و، بچن

ز شعر من شکری و ز نثر من درری