زهر بدی بجهی چون ز جهل خود بجهی

وگر به لب شکری بی مزه است شکر تو

چو بی مزه است سخنهات همچو آب چهی

ز جهل بتر زی اهل علم نیست بدی

ره در حکما گیر و زین عدو بگریز

که جز به عون حکیمان از این عدو نرهی

ز عاقلان بگریزی از آنکه گویندت