مرا به گاه و به تخت تو هیچ حاجت نیست

همیشه خنجرت آهیخته و کمان به زهی

توی سزای نکوهش،نکوهشم چه کنی؟

ندید هرگز کاری کسی بدین سیهی

به دل چه کینه گرفتی ز من به بی گنهی؟

ز گردن و سر من گاه و تخت خویش مساز

چه کرده ام من اگر تو سزای تخت و گهی؟