کار دنیا گر بر موجب عقلستی

گرنه گرد دلم از عقل حصارستی

کار تو گر به میان من و تو ناظر

حاکمی عادل بودی بس خوارستی

مر مرا خیره درین کنج چه کارستی؟

بل سخن های دلاویز بلند من

بر سر گنبد گردنده عذارستی