مر مرا گر پس دانش نشده ستی دل

دل دانای سخن پیشه شکارستی

دهر پر عیبم همچون که تو بگزیدی

گر مرا تن چو تو پر عیب و عوارستی

همچو تو اسپ و غلامان و عقارستی

بی شمارستی مال و خدم و ملکم

گر نه بیمم همه از روز شمارستی