ز چون و چند بیرونی ازیرا عقل نشناسد

به زیر نوش در نیشی به روی زهر بر قندی

به روز و شب همی کاهد تن مسکین من زیرا

به رنده روز و سوهان شبم دایم همی رندی

نه مر بودنت را چونی نه مر گشتنت را چندی

نخوانی پیش و نپسندی ز فرزندان بسیارت

مگر آن را کزو ناید بجز بدفعلی و رندی