چو فضل دین ایزد را ز نفس خویش بفگندی

دگر مر خویشتن را در سپنجی جای نپسندی

بدین مهلت که داده ستت مباش از مکر او ایمن

بترس از آتش تیزش مکن در طاعتش کندی

چه باشد فضل سوی او تو را بر رومی و سندی؟

به گوش اندر همی گویدت گیتی «بار بر خر نه»

تو گوش دل نهاده ستی به دستان نهاوندی