خزت چه همی باید و دیبای ترنجی

چون روزی تو نانی و یک مشت برنج است

از بهر چه چندین به شب و روز برنجی

ور همچو خز و بز بپوشدت گلیمی

فردات تهی دست به کنجی بسپارند

هرچند ملک وار کنون بر سر گنجی

صنعت به تو ضایع شد ازیرا که شب و روز