چون یکی درج برآورده به افسونی

طمع خیره چه داری که شوی باقی؟

نشود چون ازلی بوده اکنونی

تو مر آن گوهر بیرونی باقی را

با تو تا مقرون است این گهر باقی

تو به زیب و به جمال ای تن قارونی

زان گهر یافته ای ای گهر تیره،