جود تو هنگام سحر هم بر خضر هم بر شجر

هم پادشاهی هم رهی بحری، بلی، لیکن تهی

تا زنده ای بر گمرهی سازنده ای با ناسزا

چشم تو خورشید و قمر گنج تو پر در و گهر

بارد به مینا بر درر و آرد پدید از نم نما

بهمن کنون زرگر شود برگ رزان چون زر شود

صحرا ز بیم اصفر شود چون چرخ در چادر شود