چون بر سمن ننهی قدم در باغ چون بجهد صبا؟

همچون غریب ممتحن پژمرده باغ بی نوا

اکنون صبای مشک شم آرد برون خیل و حشم

لولو برافرازد علم همچون ابر در آرد ز نم

بر بوستان لشکر کشد مطرد به خون اندر کشد

چون برق خنجر بر کشد گلبن وشی در بر کشد

بلبل ز گلبن برکشد در کله دیبا نوا