گلبن چو تخت خسروان لاله چون روی نیکوان

گیتی بهشت آئین کند پر لولو نسرین کند

گلشن پر از پروین کند چون ابر مرکب زین کند

آهو سمن بالین کند وز نسترن جوید چرا

بلبل ز ناز گل نوان وز چوب خشک بی روان

گشته روان در وی روان پوشیده از وشی قبا

ای روزگار بی وفا ای گنده پیر پر دها