باقی است آنکو پرورد باداش جاویدان بقا

گر نیستی در قوتت از بهر خواجه انتها

خواجه مید کز خرد نفسش همی معنی برد

چون بحر او موج آورد جان پرورد دین گسترد

ای چرخ امت را قمر بحر زبانت را گهر

تیغ جهالت را سپر ابروی کزو بر جان مطر

گر عاقلی در وی نگر تا گرددت پیدا جفا