چون فضل و منش را نه قیاس و نه کرانست

تا بر بم و بر زیر نوای گل نوش است

تا بر گل بربار خروش ورشانست

عمر و من او را نه قیاس و نه کران باد

بادا به بهار اندر چندانکه بهارست

بادا به خزان اندر چندانکه خزانست